|
|
Toch raar. Daar zit je dan. Aan de restjes kalkoen van gisteren, discussiërend met je schoonvader over de Top 2000. Hij vindt dat Queen met Bohemian Rhapsody voor eeuwig op nummer één hoort te staan, ik kies een tikkeltje recalcitrant voor The Look of Love van ABC, want ik ben – muzikaal gezien – toch vooral een kind van de tachtiger jaren.
Dat ik dwars lig heeft ook een andere reden. Als basketbalfan hoor je op Tweede Kerstdag traditiegetrouw in Haarlem te zitten. Niet thuis. Zeker niet in Amsterdam (zelden zo’n slechte editie van de Basketballweek meegemaakt als een jaar terug in de Sporthallen Zuid) en ook niet in Rotterdam (wat deed ‘De Week’ daar in Ahoy’ in hemelsnaam tussen een of andere vogeltentoonstelling en het Kerstcircus?).
De Basketballweek hoort in Haarlem. Maar er is dit jaar geen Basketballweek. De curator van het failliete Slam bv (de onverlaten die het evenement van Haarlem naar Amsterdam verplaatsten) weigerde mee te werken. De organisatie kwam in tijdnood. En dat terwijl de nationale ploeg van Rusland naar het toernooi had willen komen.
Wat rest is een leeg gevoel en talloze herinneringen aan 21 HBW’s, want die AHBW van vorig jaar tel ik vanzelfsprekend niet mee. Mijn eerste bezoek aan dit geweldige evenement dateert van 1983, de tweede editie, gewonnen door Elmex Leiden, met Don Cox, Jerry Beck, Emill Hagens, Bert Kragtwijk, Toon van Helfteren en Randy Wiel. In de tijd dat Nederlandse ploegen nog gewoon twee Amerikanen hadden. Ik wist niet wat me overkwam. Natuurlijk had ik wel eens een wedstrijd uit de Nederlandse eredivisie gezien, maar in de oude Kennemer Sporthal stapte ik een voor mij totaal nieuwe wereld binnen. En het was liefde op het eerste gezicht.
De talloze broodjes kroket, de jaarboeken van Mart en Peter Smeets, de San Diego Chicken, de Luvabulls, de nationale ploeg van Joegoslavië met Drazen Petrovic, Zalgiris Kaunas met Arvydas Sabonis, de Canadezen met Jay Triano (nu coach van Toronto Raptors), de kleine springveren van de WBL All Stars, Australië met Shane Heal, Joventut Badalona, North Carolina met Vince Carter, het was elke keer weer genieten.
Drie jaar geleden was ik voor Sport1 in Amerika om verslag te doen van de NBA Finals tussen de San Antonio Spurs en de Cleveland Cavaliers. Ineens zie ik tijdens de warming-up een man die me zeer bekend voorkomt. Niet Tony Parker van de Spurs, maar de man die hem de ballen toegooit tijdens een schottraining. Het blijkt Chip Engelland te zijn, de schutter die in 1989 met de WBL All Stars de Basketballweek won. Engelland, nu een assistent-coach van Greg Popovic, had op de bank zwarte handschoenen aan, een beeld dat me altijd is bijgebleven. Zodra hij het veld in kwam gingen de handschoenen uit, waarna Chip het licht in de Kennemer Sporthal uitschoot. Vanzelfsprekend ben ik daar in San Antonio even op hem afgestapt. Hij herinnerde zich de Basketballweek maar al te goed. ‘Great games, great atmosphere, great fans!’
Week, ik mis je.
Ronald van Dam
|
|
|
| |
Stand seizoen 0910 |
| |
|
Team
|
G
|
|
Pt
|
| |
1.
|
Groningen
|
28
|
|
50
|
| |
2.
|
Den Bosch
|
27
|
|
40
|
| |
3.
|
Bergen op Zoom
|
27
|
|
38
|
| |
4.
|
Leiden
|
28
|
|
36
|
| |
5.
|
Nijmegen
|
28
|
|
34
|
| |
6.
|
Leeuwarden
|
28
|
|
28
|
| |
7.
|
Amsterdam
|
28
|
|
20
|
| |
8.
|
Upstairs BSW
|
28
|
|
16
|
| |
9.
|
Zwolle
|
28
|
|
10
|
| |
10.
|
Rotterdam
|
28
|
|
6
|
| |
|
per 07-03-2010 |
|